در
مورد شفا يافتن مريض ها در جوار مرقد هاى مطهر معصومين(ع) از نظر علمى توضيح
دهيد؟
پاسخ:
شفا
يافتن مريض ها در جوار مرقد امامان(ع) يك امر عادى نيست كه با شيوه علمى قابل
اثبات باشد، بلكه يك نوع كرامت و خارق العاده به شمار مى رود.
همان
طور كه امام(ع) در زمان حياتش با دعاى خود بعضى از بيمارى ها را شفا مى دادند در
حال ممات نيز به اذن الهى اينكار انجام مى گيرد و توجيهش آن است كه اسباب بهبودى
بيمار، تنها اسباب مادى نيست همان طور كه خداوند اثر درمان را در يك دارو قرار
داده، مى تواند همان اثر را در يك ذكر يا دعاى مخصوص ايجاد كند و در حقيقت اسباب
معنوى در كنار اسباب مادى به اذن پروردگار در امور عالم تأثير مى گذارد. در دعاى
كميل مى خوانيم: "يا من اسمه دواء و ذكره شفاء؛ اى خدايى كه نامش داروى درد
و يادش شفاى بيمارى است". شفاى بيمار جزء محالات عقليه نيست تا استبعادى
داشته باشد بلكه محال عادى است.
علامه
طباطبايى مى گويد: "هر چه عقلاً محال ذاتى نيست ولو اين كه به حسب عادت محال
باشد دعا درباره آن مستجاب مى شود چنان كه عمده معجزات پيغمبران از قبيل مستجاب
شدن دعاست".[1]
بعيد
نيست كه بگوئيم شفاء مريض ها در كنار مرقد امامان(ع) نيز از نوع مستجاب شدن دعاى
آن بزرگواران است. قطعاً دعاى معصوم(ع) به اجابت مقرون است.
منبع:
[1]ترجمه
الميزان، ج 2، ص 57.