حضرت
امام حسين (ع)در روز عاشورا به خواهرش ، زينب فرمود: على بن الحسين (امام سجاد)
را حفظ كن ! نكند زمين خالى از حجت بماند. در صورتى كه حضرت سجاد (ع)مى جنگيد و
شهيد مى شد، حضرت امام باقر(ع)پنج ساله بود و در نتيجه زمين خالى از حجت نمى شد؛
تحليل شماچيست ؟
پاسخ:
محدث
قمى ـ ره ـ حديثى را چنين نقل مى كند: .(1)
اولاً:
اين حديث نمى تواند صحيح باشد، چون جهاد در راه خدا، براى مريض جايز نيست . بيمارى
امام ، يا مصلحت الهى يا طبيعى بود. اگر بيمارى حضرت جنبهء تقدير و خدايى داشت ،
كه حضرت به جهاد نمى پرداخت ، ولى اگر جهاد مورد رضايت حضرت حق تعالى بود، حضرت
اباعبدالله (ع)هرگز به خواهرش دستور نمى داد او را برگرداند. و اگر مورد رضايت
خداوند متعال نبود،هيچ گاه حضرت سجاد (ع)كارى بر خلاف رضايت خدا انجام نمى داد ؛
زيرا امام معصوم عليه است و از هر گونه خطا به دور خواهد بود؛ مگر اين كه
بگوييم اين عمل جنبهء تبليغاتى و براى تحريك احساسات و عقل و شعور مردم بود.
ثانياً:
به عقيدهء شيعه ، دوازده نفر از بهترين بندگان خدا، از طرف پروردگار به امامت
منصوب شدند، با اين مشخصات كه چند سال عمر كنند و چگونه زندگى نمايند و به چه
كيفيتى شهيد شوند...
چون
امام حسين (ع)مى داند حضرت سجاد (ع)بايد زنده بماند و سال هاامت را رهبرى كند، به
خواهرش دستور مى دهد او را برگرداند. وانگهى باشهادت امام سجاد، امامت در يازده
امام ختم مى شد و حال آن كه تمام وصاياى انبياى اولوالعزم دوازده نفر بودند و در
قرآن هم به تعبيرشده است .
گفتنى
است تا امام اول زنده باشد، نوبت به امام ديگر نمى رسد و تا زمانى كه امام حسين
زنده بود، امامت امام سجاد تحقق پيدا نمى كرد.
1.ابوالحسن شعرانى ، دمع السّجوم ، ترجمه
نفس المهموم ، ص 370