آيا
ائمه اطهار(ع) رازق هستند؟
پاسخ:
ميدانيم
که الله رازق است، آيا خداوند به على (ع) حق رزق دادن را عطا کرده
است؟
رواياتي
از ائمه معصومين صلوات الله عليهم اجمعين وارده شده است که
بعنوان نمونه يکى از آن را ميآوريم:
در
ضمن دعائى از امام رضا عليه السلام آمده است: خدايا خلق مال
توست و رزق فقط از توست...
خدايا
هر کس اعتقاد دارد که خلق به ما واگذار شده و روزى دادن برماست. ما از او
بيزاريم مثل بيرزارى عيسى بن مريم
(عليهما السلام) از نصارى [نصارائى که عقائد غلوآميز
درباره عيسى عليهالسلام داشتند....
مراد
از اين احاديثى که بطور صريح رازقيت را از ائمه اهل
بيت عليهم الصلاه و السلام نفى ميکند[1]اينست که
در اين گونه امور تفويضى صورت نگرفته است و آنها بدون اذن خدا
هيچ کارى را صورت نميدهند.
اين
مطلب که تمام ما وقع دنيا حتى قبل از اجراء به امام عليه السلام
عرضه ميشود و ايشان در جريان قرار دارند و ممکن است شفاعت
کسى را بنمايند، از مسلمات است و روايات زيادى در
اين زمينه وارد شده است، همچنين اين که آن وجودات مقدس در
مواردى با اراده خود و با اذن الهى حتى مرده را ميتوانند
زنده کنند،نيز مسلم است چنانکه اين مطالب در قرآن کريم درباره
حضرت عيسى عليه السلام ثابت شده است.
و
اينک براى روشنتر شدن مطلب عباراتى از استاد شهيد
مطهرى ميآوريم:
مقصود
از ولايت تصرف يا ولايت تکوينى اين
نيست که بعضى جهال پنداشتهاند که انسانى از انسانها سمت
سرپرستى و قيوميت نسبت به جهان پيدا کند به طورى که
او گرداننده زمين و آسمان و خالق و رازق و محيى و مميت من
جانب الله باشد.
اگر
چه خداوند، جهان را بر نظام اسباب و مسببات قرار داده و موجوداتى که قرآن
آنها را ملائکه مينامد.
فَالْمُدَبِّراتِ
أَمْرًا [2] و“فَالْمُقَسِّماتِ أَمْرًا [3]
به
اذن الله ميباشند و اين جهت هيچ گونه منافاتى با
شريک نداشتن خداوند در ملک و خالقيت ندارد...
...
از نظر توحيدى وجود وسائط و نسبت دادن تدبير امور به غير
خداوند ولى به اذن خداوند و به اراده خداوند بطورى که مدبران،
مجريان اوامر و اراده پروردگارند، مانعى ندارد.
در
عين حال، اولاً ادب اسلامى اقتضا ميکند که ما خلق و رزق و
احيا و اماته و امثال اينها را به غير خدا نسبت ندهيم
زيرا قرآن ميکوشد که ما از اسباب و وسائط عبور کنيم و به منبع
اصلى دست يابيم و توجهمان به کارگزار کل جهان باشد که وسائط
نيز آفريده او و مجرى امر او و مظهر حکمت او ميباشند؛
ثانياً نظام عالم از نظر وسائط نظام خاصى است که خداوند آفريده
است و هرگز بشر در اثر سير تکاملى خود جانشين هيچيک
از وسائط فيض نميگردد بلکه خود فيض را از همان وسائط ميگيرد؛
يعنى فرشته به او وحى ميکند و فرشته مأمور حفظ او و
مأمور قبض روح او ميگردد، در عين اينکه ممکن است مقام قرب و
سعه وجودى آن انسان از آن فرشتهاى که مأمور اوست احياناً
بالاتر و بيشتر باشد.[5]
بنابراين
اگر رزق و برکت و امثال آن از سوى ائمه مطرح ميشود با اذن خداوند
متعال است و بدون اذن خدا هيچ امرى صورت نميگيرد.
پى نوشتها:
[1]
به کتاب مرآه العقول، تأليف علامه مجلسي، ج 3، ص 141 ـ ص 148 مراجعه
نمائيد،
[2]سوره
نازعات، آيه 5
[3]سوره
ذاريات،آيه 4
[4]مجوعه
آثار، ج 3، کتاب ولاءها و ولايتها، ص 286